Charles VII (1403 - 1461)

Charles VII was het elfde kind en de vijfde zoon van Charles VI "de Waanzinnige" en Isabeau van Beieren. Na de dood van zijn vier oudere broers werd Charles VII in 1417 Dauphin van Frankrijk (erfgenaam van de Franse troon). Hij werd al snel bedreigd en moest Parijs ontvluchten op 29 mei 1418. In 1419 vestigde Charles zijn eigen hof in Bourges en een parlement in Poitiers. Na het overlijden van zijn vader in 1422, werd Charles VII koning. Door zijn hof naar Bourges te verplaatsen, ten zuiden van de rivier de Loire, werd hij geringschattend de "koning van Bourges" genoemd.

Midden in de Honderdjarige Oorlog (1337 - 1453) erfde Charles VII de troon van Frankrijk onder wanhopige omstandigheden. De mentale toestand van zijn vader, Charles VI, had Frankrijk stuurloos gemaakt en het land tot een gemakkelijke prooi gemaakt voor de Engelse vorst Hendrik V.

Tegelijkertijd woedde in Frankrijk een burgeroorlog tussen de Armagnacs (aanhangers van het Huis van Valois) en de Bourgondische partij (aanhangers van het Huis van Valois-Bourgondië, gelieerd aan de Engelsen).

Een grote rol in zijn morele rehabilitatie als koning speelde het optreden van Jeanne d’Arc. Begin 1429 belegerden de Engelsen, die het halve land in hand hadden, Orléans. De stad Orléans lag aan de Loire en was vanuit Parijs de ideale doorgang naar het Frankrijk van Charles VII. Als Orléans viel, was de oorlog gestreden. Charles VII wist dat het lot van Frankrijk op het spel stond en hield een bijeenkomst van de Staten-Generaal in Chinon. In januari stuurde hij troepen richting Orléans, dat voorlopig moedig standhield onder de aanvallen van de Engelsen. Op 25 februari 1429 kwam Jeanne d’Arc in het kasteel van Chinon aan. Bewapend door Charles VII trok Jeanne d’Arc ook naar Orléans, bevrijdde de stad en versloeg de vijand op 18 juni 1429. Toen Jeanne d’Arc de karakterloze Charles VII ertoe overhaalde zich volgens de traditie tot koning te laten kronen in Reims op 17 juli 1429, scheen het tij definitief te keren. Charles VII viel evenwel spoedig daarna terug in zijn apathie en miste de kans tot herstel van de Franse eenheid.

<nl.wikipedia.org/wiki/Karel_VII_van_Frankrijk>

Verzet tegen de groeiende koningsmacht rees vooral in de adel, die onder meer revolteerde in 1440 (de Praguerie), terwijl Charles VII na 1456 vaak had af te rekenen met de intriges van zijn zoon Louis XI (1423 - 1483).

“De deelname van Louis XI aan de laatste gevechten van de Honderdjarige Oorlog getuigde van grote wreedaardigheid, maar op z’n minst diende hij zijn land. Zodra hij evenwel het slagveld verruilde voor het hof, liepen de strubbelingen met zijn vader Charles VII hoog op. Dat deze in de ban was van Agnès Sorel stoorde zijn zoon in hoge mate. De situatie was ook ongehoord. Voor het eerst in de geschiedenis kreeg een vrouw het statuut van erkende maîtresse.” Dat zij elegant en sensueel door de gangen van het koninklijk paleis schreed, met lange slepen, blote schouders en geëpileerde wenkbrauwen, zinde Louis XI allerminst. “Dat alle hofdames zich weldra à la Sorel gingen kleden en gedragen, kon de kroonprins maar matig appreciëren. Nog meer irriteerde het hem dat ze een invloed had op het beleid en de persoonlijkheid van zijn vader. Charles VII was in de grond een sombere man. Sorel wist hem op te beuren en moed in te spreken voor de laatste loodjes in de strijd tegen de Engelsen. Na de kuise Jeanne d’Arc zou de sensuele Agnès Sorel hem tot enige daadkracht inspireren.”

<De Bourgondiërs - Bart Van Loo - blz 354>